Kapalı havada, loş bir restoranda ya da ampul ışığı altında çekilmiş fotoğraflar çoğu zaman olduğundan soluk, karanlık veya renk bakımından tuhaf görünür. Bu temel düzeltmeler için bir fotoğraf düzenleme programı kurmana gerek yok. Dosyaların tarayıcında işlenir ve hiçbir yere gönderilmez.
Nasıl kullanılır?
- Düzeltmek istediğin fotoğrafları seç.
- Önce otomatik seviye düğmesini dene; soluk fotoğraflarda çoğu zaman tek başına yeterli olur.
- Gerekirse kaydırıcılarla ince ayar yap: parlaklık, kontrast, doygunluk, renk tonu döndürme, sıcaklık, keskinlik ve vinyet.
- Basılı tutarak karşılaştırma özelliğiyle fotoğrafın düzenlenmemiş hâline bak. Beğenmezsen sıfırla düğmesiyle baştan başla.
- Dosyaları ayrı ayrı ya da tek bir ZIP içinde indir. Aynı ayarlar seçtiğin bütün dosyalara uygulanır ve her dosya kendi formatında kaydedilir.
Kaydırıcılar ne işe yarar?
- Parlaklık bütün tonları birlikte açar ya da koyulaştırır. Fazla açınca beyaz alanlar ayrıntısını kaybeder.
- Kontrast açık ile koyu arasındaki farkı büyütür. Puslu, sisli görünen fotoğraflara canlılık katar.
- Doygunluk renklerin yoğunluğunu değiştirir. Biraz artırmak fotoğrafı canlandırır; fazlası ten rengini turuncuya, gökyüzünü yapay bir maviye çevirir.
- Renk tonu döndürme bütün renkleri renk çemberinde kaydırır. Gerçekçi düzeltmeden çok yaratıcı efektler içindir.
- Sıcaklık fotoğrafı mavi (soğuk) ya da turuncu (sıcak) yöne çeker. Gölgede veya bulutlu havada mavimsi çıkan fotoğraflar biraz ısıtılınca daha doğal görünür; ampul ışığında fazla sarı kalanlar ise biraz soğutulabilir.
- Keskinlik kenarlardaki kontrastı artırarak ayrıntıları belirginleştirir. Fazlası kenarlarda ışık halesi ve kumlanma oluşturur.
- Vinyet köşeleri koyulaştırarak bakışı fotoğrafın ortasına toplar. Portrelerde ve yiyecek fotoğraflarında hafif bir vinyet konuyu öne çıkarır.
Otomatik seviye nasıl çalışır?
Fotoğrafının ton dağılımını, yani histogramını düşün. Soluk bir fotoğrafta en koyu piksel bile tam siyah değildir, en açık piksel de tam beyaz değildir; bütün tonlar ortada sıkışmıştır. Otomatik seviye bu aralığı genişletir: en koyu tonları siyaha, en açık tonları beyaza yaklaştırır. Sonuç çoğu zaman daha canlı ve derin bir görüntüdür.
Kontrastı zaten iyi olan, hem karanlık hem aydınlık alanları bulunan bir fotoğrafta otomatik seviye çok az şey değiştirir. Gece fotoğrafları gibi bilerek koyu bırakılmış karelerde ise ortamı olduğundan aydınlık gösterebilir. Karşılaştırma özelliğiyle sonucu kontrol ederek karar ver.
Düzenlerken izlenecek sıra
Önce ışığı ayarla (otomatik seviye, parlaklık, kontrast), sonra rengi (sıcaklık, doygunluk). Keskinliği en sona bırak; ışık ve renk oturduğunda ne kadar keskinleştirme gerektiğini daha doğru görürsün. Her kaydırıcıda küçük adımlarla ilerlemek, abartılı ve yapay bir görünümün önüne geçer.
Toplu düzenleme, aynı ortamda ve aynı ışıkta çekilmiş bir seri için çok kullanışlıdır; örneğin aynı masada çekilmiş ürün fotoğrafları ya da bir etkinliğin salonda çekilmiş kareleri tek ayarla aynı görünüme kavuşur. Farklı ortamlardan gelen fotoğrafları ise ayrı gruplar hâlinde işlemek daha tutarlı sonuç verir.
Fotoğrafı tamamen siyah-beyaza çevirmek istersen Siyah-beyaz yap, düzenlemeden önceki ve sonraki dosyayı ayrıntılı kıyaslamak istersen İki resmi karşılaştır aracını kullanabilirsin.
Sık sorulan sorular
Karanlık bir fotoğrafı ne kadar aydınlatabilirim?
Fotoğrafın kaydettiği bilgi kadar. Çok karanlık alanlar aydınlatıldığında kumlanma ve renk lekeleri ortaya çıkar; böyle bir durumda parlaklığı biraz geri çekmek daha doğal bir sonuç verir.
Bulanık bir fotoğrafı keskinlik ile düzeltebilir miyim?
Hafif yumuşaklığı toparlayabilirsin, ama odak dışı ya da titremiş bir fotoğrafı net hâle getiremezsin. Keskinlik var olan kenarları vurgular, kaybolmuş ayrıntıyı geri getirmez.
Fotoğraflara farklı ayarlar uygulayabilir miyim?
Bir işlemde seçtiğin bütün dosyalara aynı ayarlar uygulanır. Farklı ayar gereken fotoğrafları ayrı seferlerde işle.